Nonviolent Communication (NVC), ontwikkeld door Marshall Rosenberg, staat in Nederland ook bekend als Geweldloze Communicatie en Verbindende Communicatie. Maar wat zeggen die namen eigenlijk?
Een belangrijk uitgangspunt van NVC is dat we ons richten op wat we wél willen, in plaats van op wat we níét willen. Bijvoorbeeld: liever “Wil je rustig praten?” dan “Stop met schreeuwen!”
En hoe noemen we deze prachtige benadering? NONviolent Communication. 🤔
Een naam die vooral vertelt wat het níét is. Je zou bijna denken dat de naam zelf nog een NVC-training nodig heeft.
Het grappige is dat Marshall Rosenberg zich hier zelf ook bewust van was. Hij was niet bepaald enthousiast over de naam. Hij koos ervoor vanwege de verbinding met Gandhi’s filosofie van geweldloosheid, maar gaf aan dat hij eigenlijk de voorkeur had voor Life Serving Communication: communicatie die het leven dient.
Ook de Nederlandse namen roepen vragen op. Geweldloze Communicatie suggereert misschien dat het vooral gaat om het voorkomen van geweld of ruzie. Verbindende Communicatie klinkt vriendelijker, maar betekent verbinding dat we het altijd met elkaar eens moeten zijn?
Voor mij gaat NVC over iets diepers: een manier van leven waarin we onszelf en elkaar proberen te begrijpen, ook wanneer het schuurt.
En misschien is dat precies waarom geen enkele naam de volledige lading dekt.